Φως! Τόσο προσιτό και τόσο απόκοσμο συγχρόνως. Σωματίδιο και κύμα
ταυτόχρονα. Το πλησιάζεις και η ταχύτητα του είναι σταθερή ως προς
εσένα. Απομακρύνεσαι και παραμένει σταθερή αντι να μειώνεται!
Χρόνος! Μια νοητική επινόηση ή ένα φυσικό μέγεθος? Παράξενος σαν το φως. Τι χρόνο έχει το φως? Αν μπορούσε να απαντήσει πιθανό να μην ήξερε τι σημαίνει χρόνος. Διότι απλά και πολύπλοκα στην ταχύτητα του φωτός ο χρόνος παγώνει. Δεν έχει νόημα.
Φως και χρόνος λοιπόν. Δύο μυστήρια που το ένα κάνει πιο κατανοητό, κατά κάποιο τρόπο, το άλλο εξαιτίας της ταχύτητας.
Ταχύτητα! Ποτέ δεν θα είχε αποκτήσει μια τόσο υπερβατική έννοια αν δεν βρισκόταν μια θεωρία που να αποδεικνύει ότι προσδιορίζει τον τρόπο με τον όποιον κινείται κάποιος στο χώρο και στο χρόνο. Και μάλιστα με μια σχέση αντιστρόφως ανάλογη. Όσο περισσότερο κινείστε στο χώρο τόσο λιγότερο στο χρόνο και αντίθετα.
Αν και ο χρόνος προέκυψε σαν μια νοητική επινόηση για την εξυπηρέτηση πολιτισμικών αναγκών, όπως αποδείχθηκε αργότερα, αποτελεί ένα φυσικό μέγεθος που θα υπήρχε ακόμη και αν δεν είχε επινοηθεί. Για να γίνει αυτό κατανοητό καλύτερα θα μπορούσε να αναφερθει το παράδειγμα της βαρύτητας η οποία ασυναίσθητα προϋπήρχε πριν την ανακαλύψη της, αλλά συνείδηση της ύπαρξης της, η ανθρωπότητα απέκτεισε σαν αποτέλεσμα, για μια πρώτη φορά, της συνειδητής και επιστημονικής παρατήρησης του Νεύτωνα μετά την πτώση του γνωστού μήλου ( το μήλο αυτό έγινε τόσο γνωστό όχι επειδή διέφερε από τα άλλα αλλά επειδή ο τρόπος παρατήρησης το έκανε να διαφέρει. Αυτό θυμίζει λίγο τις κβαντικές καταστάσεις και ιδιότητες και δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την κβαντική φύση της ανθρώπινης νόησης και το αν αυτή θα έχει διαφορές από ένα κβαντικό κομπιούτερ που πιστεύω πως σύντομα θα δημιουργηθεί).
Και μόλις τώρα μπορούμε να σταθούμε και να σκεφτούμε πως ότι έχουμε διαβάσει μέχρι στιγμής είναι μια ανάμνηση. Ακόμη και αυτό που διαβάζετε τώρα, στην τελεία που θα συναντήστε είναι μια ανάμνηση σαν συνέπεια μιας ύπουλης αόρατης και ίσως ασυνείδητης, για κάποιους υπό την μορφή fractal, κινησής μας στο χρόνο. ( Για το fractal ψάξτε στο wikipedia)
Αν σκεφτούμε ο καθένας, από την δική του πλευρά, την ζωή του σαν μια ταινία θα μπορούσε να αντιληφθεί πως η ελάχιστη χρονική στιγμή που θα μπορούσε να γίνει νοητικά αντιληπτή από τον ίδιο, χωρίς μεγάλη αυθαιρεσία, αντιστοιχεί σε ένα καρέ, σε μια φωτογραφία σαν τμήμα μιας σειράς φωτογραφιών, των οποίων οι προηγούμενες και οι επόμενες δημιουργούν μια ταινία.
Μια φωτογραφία προγενέστερη του εαυτού μας και μια ανάμνηση νοσταλγική μιας πρότερης κατάστασης δεν σημαίνει ότι μπορεί να σχετίζεται με αυτό που είμαστε τώρα και ως εκ τούτου η ίδια κατάσταση θα μπορούσε υπό αυτό το πρίσμα να μην εκτιμηθεί από εμάς με τον ίδιο τρόπο στο παρόν ή στο μέλλον.
Μια αιτία για να συμβαίνει αυτό είναι ο χρόνος και η δυνατότητα αλλαγών που μπορεί να συντελλεστούν σαν μια εξελικτική διαδικασία και επιτρεπόμενη εξαιτίας αυτού.
Ο χρόνος δεν είναι μια νοητική επινόηση είναι ένα φυσικό μέγεθος και αυτό έχει ήδη αποδειχθεί ( αν και η θεωρία Μ έχει μια πιο κβαντική προσέγγιση σε αυτό το θέμα δίνοντας σημασία μεγαλύτερη στην παρατήρηση και στις επιδράσεις που αυτή μπορεί να έχει). Είναι άσχετος από τις θεωρήσεις μας από τον τροπο που τον αισθάνεται ο καθένας και σχετίζεται με αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται ως τέταρτη διάσταση.
Ο χρόνος κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με το χώρο. Ενα μέγεθος που συνδέει αυτές τις δύο έννοιες είναι η ταχύτητα. Χωρίς την ταχύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε ακριβείς προβλέψεις για το πως συνδέονται αυτές οι δύο έννοιες μεταξύ τους.
Όταν για παράδειγμα ξεκινάω από την Ιεράπετρα με το αυτοκινητό μου και κατευθύνομαι προς τον Αγιο Νικόλαο σε κάθε στιγμή της διαδρομής μπορώ να αποκτήσω μια αίσθηση για το αν βρίσκομαι πριν ή μετά από τα μισά της διαδρομής υπολογίζοντας πόσα χιλιόμετρα έχω διανύσει. Γνωρίζω βέβαια πως η απόστασή στο συνολό της είναι 40 χιλιόμετρα. Από την καθημερινή μου παρατήρηση γνωρίζω πως με την μέση ταχύτητα που οδηγώ σε καλές καιρικές συνθήκες θέλω περιπου 40 λεπτά για να την διανύσω.
Ετσι έχω δυο επιλογές για να καταλάβω που περίπου βρίσκομαι. Η μια είναι να βάλω στις ενδείξεις του αυτοκινήτου μου τον μετρητή χιλιομέτρων και η άλλη τον μετρητή χρόνου από την έναρξη της οδήγησης.
Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει ποιο ακριβές για περιπτώσεις που η ταχύτητα είναι σταθερή και η απόσταση δεδομένη. Και όλα αυτά ισχύουν φυσικά για μικρές σχετικά ταχύτητες .
Αν υποθέσουμε πως μια μέρα αποφασίζω να μπω σε ένα όχημα που μπορεί να με οδηγήσει σε μια συγκεκριμμένη απόσταση με την ταχύτητα που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός, τότε τα πράγματα αλλάζουν λίγο για μένα αλλά και για σας που με παρατηρείτε. Και μάλλον προς οφελός μου αφού είναι γνωστό ότι ο χρόνος θα περνάει πιο αργά για μένα σε σχέση με εσάς. Σε αυτό το σημείο προκύπτει μια παραδοξότητα για την οποία μπήκα στον πειρασμό να ενοχλήσω ένα διακεκριμένο φυσικό για να μου την εξηγήσει. Και εννοώ πως αφού ο χρόνος θα περνάει πολύ πιο αργά για μένα από ότι για εσάς όσο προσεγγίζω την ταχύτητα του φωτός αυτό σημαίνει ότι εγώ θα κινούμε με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός αφού η απόσταση είναι δεδομένη! Εκτός αν η διαστολή του χρόνου είναι τόσο μικρή(που δεν το νομίζω) ώστε να επιτρέπει σε αυτόν που κινείται με την ταχύτητα που πλησιάζει το φως να κινείται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτή που αντιλαμβάνεται ο παρατηρητής αλλά αυτό το επιπλέον της ταχύτητας να μην φτάνει για να δημιουργηθεί η άνω παραδοξότητα. Απάντηση δεν έλαβα αλλά ευτυχώς ανατρέχοντας στα παλιά μου βιβλία την βρήκα και θα σας την πω. Επίσης δεν κακιώνω με τον διακεκριμμένο φυσικό που δεν μου απάντησε αφού η ερώτηση δεν ήταν σοβαρή. Και δεν ήταν σοβαρή γιατί θα έπρεπε να γνωρίζω πως η διαστολή του χρόνου σαν απόρροια της υψηλής ταχύτητας συνοδεύεται από συστολή του χώρου για αυτόν που την υφίσταται και προς την κατεύθυνση της κίνησης . Αν τώρα υπάρξει η δυνατότητα να κινηθεί κάποιος με την ταχύτητα που έχει το φως τότε τα πράγματα πάλι αλλάζουν. Γιατί? Γιατί όπως καταλαβαίνω η έννοια της ταχύτητας χάνεται για αυτόν που θα καταφέρει αυτό το επίτευγμα. Και χάνεται γιατί δεν υπάρχει η έννοια του χρόνου. Ο χρόνος παγώνει. Ο άνθρωπος αυτός κινείται μόνο στο χώρο αλλά όχι στο χρόνο. Αν επιχειρούσε να πυροβολήσει με μια σφαίρα τον ένα κινητήρα του σκάφους του η σφαίρα θα έμενε στάσιμη γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αλληλουχία γεγονότων αφού για αυτή χρειάζεται χρόνος.
Αυτή λοιπόν θα μπορούσε να είναι μια προσέγγιση στην τέταρτη διάσταση. Μιας κρυφής σε εμάς διάστασης , λόγο της μικρής μας ταχύτητας και του σχετικά ασθενούς βαρυτικού πεδίου ( δες τι πιθανό συνέβηκε στο πείρανα της φιλαδέλφειας), που όμως υπάρχει και ο πιο εύκολος τρόπος για να την συνειδητοποιήσουμε και που είναι να καταλάβουμε πως αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι μια ανάμνηση εξαιτίας της κινησής της τριδιάστατης υποστασής μας στο χρόνο . Επειδή κάποιους θα τους υποχρεώσω να το διαβάσουν, ανάλογα με το πόσο πολύ θα καταπιεστούν ή θα ευχαριστηθούν, θα αποφασίσουν και πόσο φιλική ή εχθρική θα είναι η τέταρτη διάσταση γιαυτούς, αφού η θα τους απαλλάξει ή θα τους χαλάσει μια όμορφη σειρά στιγμών στο χρόνο και εννοώ αυτών που χρειάστηκαν για την ανάγνωση του παρόντος .
Αυτό που έγραψα είναι αρκετά δύσκολο και δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία. Δέχομαι διορθώσεις, αν υπάρχουν, σχόλια και απόψεις.
Σημασία σε αυτά τα θέματα έχει η αλήθεια και όχι ποιος πιστεύει πως είναι πιο έξυπνος από τον άλλο ή ποιος φοβάται να εκτεθεί .
Χρόνος! Μια νοητική επινόηση ή ένα φυσικό μέγεθος? Παράξενος σαν το φως. Τι χρόνο έχει το φως? Αν μπορούσε να απαντήσει πιθανό να μην ήξερε τι σημαίνει χρόνος. Διότι απλά και πολύπλοκα στην ταχύτητα του φωτός ο χρόνος παγώνει. Δεν έχει νόημα.
Φως και χρόνος λοιπόν. Δύο μυστήρια που το ένα κάνει πιο κατανοητό, κατά κάποιο τρόπο, το άλλο εξαιτίας της ταχύτητας.
Ταχύτητα! Ποτέ δεν θα είχε αποκτήσει μια τόσο υπερβατική έννοια αν δεν βρισκόταν μια θεωρία που να αποδεικνύει ότι προσδιορίζει τον τρόπο με τον όποιον κινείται κάποιος στο χώρο και στο χρόνο. Και μάλιστα με μια σχέση αντιστρόφως ανάλογη. Όσο περισσότερο κινείστε στο χώρο τόσο λιγότερο στο χρόνο και αντίθετα.
Αν και ο χρόνος προέκυψε σαν μια νοητική επινόηση για την εξυπηρέτηση πολιτισμικών αναγκών, όπως αποδείχθηκε αργότερα, αποτελεί ένα φυσικό μέγεθος που θα υπήρχε ακόμη και αν δεν είχε επινοηθεί. Για να γίνει αυτό κατανοητό καλύτερα θα μπορούσε να αναφερθει το παράδειγμα της βαρύτητας η οποία ασυναίσθητα προϋπήρχε πριν την ανακαλύψη της, αλλά συνείδηση της ύπαρξης της, η ανθρωπότητα απέκτεισε σαν αποτέλεσμα, για μια πρώτη φορά, της συνειδητής και επιστημονικής παρατήρησης του Νεύτωνα μετά την πτώση του γνωστού μήλου ( το μήλο αυτό έγινε τόσο γνωστό όχι επειδή διέφερε από τα άλλα αλλά επειδή ο τρόπος παρατήρησης το έκανε να διαφέρει. Αυτό θυμίζει λίγο τις κβαντικές καταστάσεις και ιδιότητες και δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την κβαντική φύση της ανθρώπινης νόησης και το αν αυτή θα έχει διαφορές από ένα κβαντικό κομπιούτερ που πιστεύω πως σύντομα θα δημιουργηθεί).
Και μόλις τώρα μπορούμε να σταθούμε και να σκεφτούμε πως ότι έχουμε διαβάσει μέχρι στιγμής είναι μια ανάμνηση. Ακόμη και αυτό που διαβάζετε τώρα, στην τελεία που θα συναντήστε είναι μια ανάμνηση σαν συνέπεια μιας ύπουλης αόρατης και ίσως ασυνείδητης, για κάποιους υπό την μορφή fractal, κινησής μας στο χρόνο. ( Για το fractal ψάξτε στο wikipedia)
Αν σκεφτούμε ο καθένας, από την δική του πλευρά, την ζωή του σαν μια ταινία θα μπορούσε να αντιληφθεί πως η ελάχιστη χρονική στιγμή που θα μπορούσε να γίνει νοητικά αντιληπτή από τον ίδιο, χωρίς μεγάλη αυθαιρεσία, αντιστοιχεί σε ένα καρέ, σε μια φωτογραφία σαν τμήμα μιας σειράς φωτογραφιών, των οποίων οι προηγούμενες και οι επόμενες δημιουργούν μια ταινία.
Μια φωτογραφία προγενέστερη του εαυτού μας και μια ανάμνηση νοσταλγική μιας πρότερης κατάστασης δεν σημαίνει ότι μπορεί να σχετίζεται με αυτό που είμαστε τώρα και ως εκ τούτου η ίδια κατάσταση θα μπορούσε υπό αυτό το πρίσμα να μην εκτιμηθεί από εμάς με τον ίδιο τρόπο στο παρόν ή στο μέλλον.
Μια αιτία για να συμβαίνει αυτό είναι ο χρόνος και η δυνατότητα αλλαγών που μπορεί να συντελλεστούν σαν μια εξελικτική διαδικασία και επιτρεπόμενη εξαιτίας αυτού.
Ο χρόνος δεν είναι μια νοητική επινόηση είναι ένα φυσικό μέγεθος και αυτό έχει ήδη αποδειχθεί ( αν και η θεωρία Μ έχει μια πιο κβαντική προσέγγιση σε αυτό το θέμα δίνοντας σημασία μεγαλύτερη στην παρατήρηση και στις επιδράσεις που αυτή μπορεί να έχει). Είναι άσχετος από τις θεωρήσεις μας από τον τροπο που τον αισθάνεται ο καθένας και σχετίζεται με αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται ως τέταρτη διάσταση.
Ο χρόνος κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με το χώρο. Ενα μέγεθος που συνδέει αυτές τις δύο έννοιες είναι η ταχύτητα. Χωρίς την ταχύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε ακριβείς προβλέψεις για το πως συνδέονται αυτές οι δύο έννοιες μεταξύ τους.
Όταν για παράδειγμα ξεκινάω από την Ιεράπετρα με το αυτοκινητό μου και κατευθύνομαι προς τον Αγιο Νικόλαο σε κάθε στιγμή της διαδρομής μπορώ να αποκτήσω μια αίσθηση για το αν βρίσκομαι πριν ή μετά από τα μισά της διαδρομής υπολογίζοντας πόσα χιλιόμετρα έχω διανύσει. Γνωρίζω βέβαια πως η απόστασή στο συνολό της είναι 40 χιλιόμετρα. Από την καθημερινή μου παρατήρηση γνωρίζω πως με την μέση ταχύτητα που οδηγώ σε καλές καιρικές συνθήκες θέλω περιπου 40 λεπτά για να την διανύσω.
Ετσι έχω δυο επιλογές για να καταλάβω που περίπου βρίσκομαι. Η μια είναι να βάλω στις ενδείξεις του αυτοκινήτου μου τον μετρητή χιλιομέτρων και η άλλη τον μετρητή χρόνου από την έναρξη της οδήγησης.
Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει ποιο ακριβές για περιπτώσεις που η ταχύτητα είναι σταθερή και η απόσταση δεδομένη. Και όλα αυτά ισχύουν φυσικά για μικρές σχετικά ταχύτητες .
Αν υποθέσουμε πως μια μέρα αποφασίζω να μπω σε ένα όχημα που μπορεί να με οδηγήσει σε μια συγκεκριμμένη απόσταση με την ταχύτητα που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός, τότε τα πράγματα αλλάζουν λίγο για μένα αλλά και για σας που με παρατηρείτε. Και μάλλον προς οφελός μου αφού είναι γνωστό ότι ο χρόνος θα περνάει πιο αργά για μένα σε σχέση με εσάς. Σε αυτό το σημείο προκύπτει μια παραδοξότητα για την οποία μπήκα στον πειρασμό να ενοχλήσω ένα διακεκριμένο φυσικό για να μου την εξηγήσει. Και εννοώ πως αφού ο χρόνος θα περνάει πολύ πιο αργά για μένα από ότι για εσάς όσο προσεγγίζω την ταχύτητα του φωτός αυτό σημαίνει ότι εγώ θα κινούμε με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός αφού η απόσταση είναι δεδομένη! Εκτός αν η διαστολή του χρόνου είναι τόσο μικρή(που δεν το νομίζω) ώστε να επιτρέπει σε αυτόν που κινείται με την ταχύτητα που πλησιάζει το φως να κινείται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτή που αντιλαμβάνεται ο παρατηρητής αλλά αυτό το επιπλέον της ταχύτητας να μην φτάνει για να δημιουργηθεί η άνω παραδοξότητα. Απάντηση δεν έλαβα αλλά ευτυχώς ανατρέχοντας στα παλιά μου βιβλία την βρήκα και θα σας την πω. Επίσης δεν κακιώνω με τον διακεκριμμένο φυσικό που δεν μου απάντησε αφού η ερώτηση δεν ήταν σοβαρή. Και δεν ήταν σοβαρή γιατί θα έπρεπε να γνωρίζω πως η διαστολή του χρόνου σαν απόρροια της υψηλής ταχύτητας συνοδεύεται από συστολή του χώρου για αυτόν που την υφίσταται και προς την κατεύθυνση της κίνησης . Αν τώρα υπάρξει η δυνατότητα να κινηθεί κάποιος με την ταχύτητα που έχει το φως τότε τα πράγματα πάλι αλλάζουν. Γιατί? Γιατί όπως καταλαβαίνω η έννοια της ταχύτητας χάνεται για αυτόν που θα καταφέρει αυτό το επίτευγμα. Και χάνεται γιατί δεν υπάρχει η έννοια του χρόνου. Ο χρόνος παγώνει. Ο άνθρωπος αυτός κινείται μόνο στο χώρο αλλά όχι στο χρόνο. Αν επιχειρούσε να πυροβολήσει με μια σφαίρα τον ένα κινητήρα του σκάφους του η σφαίρα θα έμενε στάσιμη γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αλληλουχία γεγονότων αφού για αυτή χρειάζεται χρόνος.
Αυτή λοιπόν θα μπορούσε να είναι μια προσέγγιση στην τέταρτη διάσταση. Μιας κρυφής σε εμάς διάστασης , λόγο της μικρής μας ταχύτητας και του σχετικά ασθενούς βαρυτικού πεδίου ( δες τι πιθανό συνέβηκε στο πείρανα της φιλαδέλφειας), που όμως υπάρχει και ο πιο εύκολος τρόπος για να την συνειδητοποιήσουμε και που είναι να καταλάβουμε πως αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι μια ανάμνηση εξαιτίας της κινησής της τριδιάστατης υποστασής μας στο χρόνο . Επειδή κάποιους θα τους υποχρεώσω να το διαβάσουν, ανάλογα με το πόσο πολύ θα καταπιεστούν ή θα ευχαριστηθούν, θα αποφασίσουν και πόσο φιλική ή εχθρική θα είναι η τέταρτη διάσταση γιαυτούς, αφού η θα τους απαλλάξει ή θα τους χαλάσει μια όμορφη σειρά στιγμών στο χρόνο και εννοώ αυτών που χρειάστηκαν για την ανάγνωση του παρόντος .
Αυτό που έγραψα είναι αρκετά δύσκολο και δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία. Δέχομαι διορθώσεις, αν υπάρχουν, σχόλια και απόψεις.
Σημασία σε αυτά τα θέματα έχει η αλήθεια και όχι ποιος πιστεύει πως είναι πιο έξυπνος από τον άλλο ή ποιος φοβάται να εκτεθεί .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου